Waar is Bea?
Geen categorie

Kraamtijd Coronastyle: bevallen met een mondkapje!

Al vanaf het begin van onze zwangerschap keken we uit om onze mini te ontmoeten. Natuurlijk fantaseerden we negen maanden lang over dát moment. Brekende vliezen middenin de nacht, een doorweekt bed en al weeën wegpuffend mijn moeder bellen dat ‘het’ is begonnen, vervolgens al die rotondes overleven richting het ziekenhuis in Terneuzen. Mijn moeder en broer zenuwachtig op de gang van het ziekenhuis, mijn vader die bij ons thuis komt om zijn eerste kleinkind te ontmoeten, onze lieve vrienden die de deur bij ons plat zullen lopen om ons kleintje te komen bewonderen, de kraamzorg die rollen beschuit weg smeert voor ál dat kraambezoek…en ik..ik lig ingescheurd en ingeknipt met een gelukzalige glimlach mijn slapende baby te bewonderen.

Nou. Ik kan je vertellen. Dit is in alle opzichten niet wat er uiteindelijk gebeurde. Hoewel…het bewonderen van die slapende baby…dat is natuurlijk wel gelukt!

Maar daar houdt het wel op want na onze babymoon in Florida deed onze wereldwijde kwelgeest Corona haar intrede in ons land. Echo’s en bezoekjes aan de gynaecoloog deed ik voortaan alleen of ik belde de bf in. Een bezoekje aan de kraamsuite deden we met de verloskundige. Via facetime.

Lachend aan de monitor…

En toen de bevalling eenmaal aanstaande was, zat ik rustig maar gespannen in de auto. Zonder weeën en mijn ouders en broer wisten van niks. De bf mocht per gods gratie eenmaal per dag van de suite af. Ik zat vijf dagen lang vast op 30 vierkante meter.

Toen het eind van de bevalling in zicht was, waren mijn ouders en broer niet aan het ijsberen door de ziekenhuisgangen. Ze lagen nietsvermoedend te slapen terwijl ik, met een mondkapje op, beviel van onze dochter Amelle. Een prachtig moment, wat waren we trots en dankbaar dat het zo goed is gegaan. Amelle was al snel kerngezond verklaard en mocht lekker bij ons liggen. Maar zoals gezegd, geen emotionele familie op de gang. Dat werd een nachtelijke beeldbel-introductie van hun kleindochter en nichtje. In pyjama en half slapend zaten ze dolgelukkig naar hun telefoon te loeren. Ook de dag verliep geheel volgens Corona-protocol. Onze lieve families en vrienden wisselden elkaar af bij het raambezoek (gelukkig hadden we een kamer op de begane grond, grenzend aan de parkeerplaats) en cadeautjes voor Amelle (en tapas voor mij) werden afgegeven bij de receptie. De nieuwsgierige collega’s van de bf (die in het ziekenhuis werkt) werden vakkundig tegengehouden door de volhardende verzorgenden van de afdeling verloskunde. Het lukte alleen Sara (die óók in het ziekenhuis werkt) om onze kamer binnen te sneaken en mij een broodje filet te bezorgen! Heldin!

Raambezoek in het ziekenhuis!

Eenmaal thuis was ons huis van boven tot onder door mijn ouders en broer versierd, lag er een kledingpakket klaar voor Amelle (ze werd ruim 4kg geschat maar was er amper 3. Ik had niets in de kleinste maat in huis..) en stond de kraamzorg al snel op de stoep. Maar geen familie, geen vrienden. Daarom brachten we onze eerste dagen met Amelle samen met de kraamzorg door. Coronaproof. En weet je…eigenlijk vonden we dat wel prima. Lekker rustig aan elkaar wennen, elkaar leren kennen en in alle rust elke dag samen opstarten. Halverwege de week kwamen onze families ’s avonds wel even op bezoek om te knuffelen maar verder waren we heerlijk alleen. Ik weet niet hoe het anders is, al had ik mij het wel anders voorgesteld…maar vond het eigenlijk helemaal goed zo deze kraamweek Coronastyle.

‘DENK AAN JE WOND!’

Onze telefoons maakten wél overuren want er werd natuurlijk flink gebeeld-beld/facetimed in die week. Daarnaast was het prachtig weer, dus we zaten vaak op ons dakterras in de zon. Mijn herstel verliep erg vlot. Ik lag niet hele dagen op bed maar zat gewoon gezellig beneden. Op dag vijf trok ik zelfs een sprintje naar beneden (twee trappen af) omdat de verloskundige bij het weggaan de voordeur open had laten staan. Ik was bang dat Dibbes (onze kat) ervandoor ging en dus sprintte ik als een ware Dafne Schippers naar beneden om de deur dicht te doen en Dibbes te pakken. Met op de achtergrond de bezorgde kraamzorg en de bf: ‘DENK AAN JE WOND!’

Voor het eerst naar buiten…

En op dag zes mochten we dan eindelijk de kinderwagen uit het wagenpark halen…we mochten naar buiten voor een wandeling! Yes! Zo trots als een pauw pakten we van alles in, in onze hippe luiertas (nu denk ik echt..hele luiertas inpakken voor een half uurtje wandelen…maar hee first time parents!), fototoestel mee, dekentjes in de waggie en off we go! Natuurlijk was het nog even loten wie er als eerst de kinderwagen mocht duwen en wisselden we elkaar om de 100 meter af. Trotse pappa en mamma! Daarnaast keken we goed om ons heen…want we hoopten toch een bekende tegen te komen! Helaaaaaas dat gebeurde natuurlijk net niet maar dat maakte ons niet minder trots!

Wél of geen verdere kraamvisites?

Ook was het lastig om te bepalen of je wel of niet kraambezoek moet willen ontvangen in de Coronatijd. De maatregelen waren net wat meer versoepeld maar ja er was nog altijd wel een anderhalve meter maatregel. (je zou het niet zeggen maar die is er nu nog steeds ;-)) Gelukkig was het enorm goed weer en dus besloten we om gewoon mondjesmaat vrienden langs te laten komen. (Uiteraard na de klachten-check) We konden toch veelal buiten zitten en de anderhalve meter kon daar min of meer gehandhaafd worden. Maar goed uiteindelijk vervagen die regels toch allemaal een beetje als je elkaar weer ziet…

Kraambezoek tijdens Corona
Kraambezoek van het vriendje van Amelle en zijn moeder

En hoe ging het met Amelle?

Amelle doet het helemaal volgens het gemiddelde boekje. En gemiddeld is goed! Ze drinkt goed, ze poept goed, ze plast goed en ze slaapt goed. Ze kwam netjes rondom de drie uur uit zichzelf voor een flesje en valt daarna weer heerlijk in slaap. Natuurlijk moeten wij even wennen aan de nachtelijke voedingen en deden we overdag nog braaf even een dutje als zij ook sliep.

Toen bij onszelf de middagdutjes eraf gingen en mijn vriend weer ging werken zijn we uit ons coconnetje gestapt. Het nieuwe normaal begon weer. Wat voor ons niet de anderhalve meter samenleving inhield maar ons nieuwe leven met onze dochter. Ik moest mij, nadat mijn vriend weer ging werken, voor de zoveelste keer in korte tijd aanpassen aan een nieuw ritme. Dat viel me nog best tegen maar na een week waren Amelle en ik aan elkaar gewend en hadden ons ritme te pakken. Vervolgens gingen we steeds vaker de deur uit. We spraken weer af met familie, vrienden en vriendinnen en nemen haar gewoon heerlijk mee. Niet alleen omdat het gezellig is maar ook omdat we het belangrijk vinden dat Amelle de lieve mensen om ons heen leert kennen (en andersom natuurlijk).

Daddy’s girl!

Het enige aan deze kraamtijd wat ik écht heel moeilijk vond, was dat ik mijn vader niet kon zien. Hij woont, in verband met zijn ziektes, in een verpleeghuis en in die tijd waren bezoekjes aan een verpleeghuis niet toegestaan. Hoe dan! Dan wordt je voor het eerst opa en kun je niet naar je dochter en kleindochter toe! Uiteindelijk heeft hij Amelle pas een maand na haar geboorte kunnen zien en vast kunnen houden. Het is wat het is, en het was natuurlijk het beste voor zijn gezondheid maar voor mij was het wel even een confrontatie met hoe het eigenlijk had moeten zijn, maar hoe het nu niet is. Maar ja…wie bedenkt er hoe het had moeten zijn? Dat bedenk ik zelf. Dus even balen en verdrietig zijn…en uitkijken naar wanneer ze elkaar wél kunnen gaan ontmoeten! En hierdoor was deze ontmoeting voor ons een speciaal moment met een gouden randje!

Al met al kijken we terug op een hele bijzondere kraamtijd waarin Corona voor ons geen hoofdrol had. Die werd gestolen door onze ster van de show: Onze lieve Amelle!

Amelle Barbara