Diabetes

Zwanger & Diabetes: mijn verhaal!

Aangezien de op één na meest gestelde vraag tijdens mijn zwangerschap is: ‘Hoe gaat het dan nu met je suiker?’, dacht ik…ik ga hier een blog over schrijven. Ook omdat ik heel veel vragen kreeg van mijn lieve lotgenoten/medediabeten over een zwangerschap met diabetes en of het nu echt zo zwaar was als men denkt dat het is. Ook ik heb die verhalen gelezen en gehoord. Hard werken, topsport, veel frustraties en een hoop tranen zijn veel gelezen kreten bij artikelen, boeken en berichten over een zwangerschap met diabetes. En ook ik dacht vooraf: dat wordt negen maanden afzien.  

En wat heb ik lang gewikt en gewogen om dit überhaupt online te zetten en om dit te omschrijven. Want zie ik mijn zwangerschap, in combinatie met mijn diabetes, als topsport? Ken ik veel frustraties rondom mijn diabetes tijdens mijn zwangerschap? Zijn er tranen gevloeid vanwege onhandelbare bloedsuikers tijdens mijn zwangerschap? Nee. Daar kan ik luid en duidelijk over zijn. Dat is allemaal niet gebeurd. Ik ervaar het niet als frustrerend. Ik zie zowel mijn zwangerschap als mijn diabetes niet als last. En de omschrijving ‘ topsport’ en ‘het is als een tweede baan’ voelen als iets zwaars en negatiefs. Voor mij. 

Natuurlijk maakt mijn hoofd de afgelopen weken wel overuren, want waarom is dit voor mij dan zo anders dan voor veel andere vrouwen die zwanger zijn of al één of meerdere zwangerschappen met diabetes hebben ervaren?

Ik heb daar gewoon geen antwoord op. Ik kan alleen omschrijven hoe ik mijn weg naar deze zwangerschap heb bewandeld en heb ervaren. Wellicht helpt dat mijzelf er meer bij stil te staan en inspireert het misschien anderen.

De weg naar ‘Het Groene Licht!’ 

Voordat je als diabeet überhaupt mag denken aan beschuit met muisjes/bolle buiken en kinderwagens, moet je op jacht naar de magische grens van 53!  Je bloedsuikergemiddelde moet een half jaar lang niet hoger zijn dan 53 voordat je het, in diabeteskringen welbekende, ‘groene licht’ krijgt van de medische specialisten. Met een bloedsuikergemiddelde van 61 zat ik dan wel niet heel ver boven de 53, maar het was nog geen 53… En dus was er werk aan de spreekwoordelijke winkel!

Samen met mijn vriend ben ik er toen eens goed voor gaan zitten. Hoe gaat de diabetes regulatie nu? Waar zitten de kansen? Waar kunnen we er eventueel nog meer uit halen en wat moet misschien helemaal anders? Je zou kunnen zeggen dat we een soort SWOT analyse (jaja die goede oude studietijd is niet voor niets geweest…) op mijn diabetesmanagement hebben losgelaten. 

Een kritische en confronterende middag brak aan want… we kwamen tot de conclusie dat er nog heel wat verbetering mogelijk was. En dat terwijl ik in de voorgaande jaren, in mijn ogen, al bergen had verzet ten aanzien van mijn diabetesmanagement:

  • Meer informatie en dus meer meten (meten is tenslotte weten). Hoe meer inzicht ik kreeg in wat koolhydraten daadwerkelijk doen met mijn bloedsuikers, hoe makkelijker het werd om zo de juiste hoeveelheid insuline toe te dienen. Maar daar heb je dus meer informatie voor nodig en dus moest ik meer gaan meten/scannen.
  • Insuline hoeveelheid opvoeren. Want mijn hba1c was hoger dan gewenst en dat kan simpelweg maar 1 ding betekenen: meer insuline voor een lagere maar ook stabiele waarde.
  • Mijn voeding bijhouden en hierin structuur aanbrengen, in ieder geval op werkdagen. 
  • Meer bewegen om ook mijn lichaam fysiek in goede conditie te krijgen voor een eventuele zwangerschap (en dat is natuurlijk ook goed voor de bloedsuikers)

Hoewel het voor mijzelf soms niet makkelijk was en eigenlijk ook best heel erg confronterend, vond ik het enorm prettig om dit samen met mijn vriend te doen. Het schepte niet alleen heel veel duidelijkheid maar ik kreeg ook het gevoel er niet alleen voor te staan op dit pad. We zijn dit avontuur echt samen, als team aangegaan. En…teamwork does the dreamwork! Inmiddels zegt hij dat hij zelf ook een beetje diabetes heeft en houdt ie mijn bloedsuikers via de Dexcom-app nauwlettend in de gaten. Ben ik met vriendinnen op pad dan krijg ik een berichtje: ‘Je suikers gaan goed schat’ of (dit gebeurd de laatste weken op mijn werkdagen regelmatig…) ‘Aaaah…de paaseitjes smaakten goed zeker?’. Na een chocolade-craving en een goed gevulde paas-eieren-pot op werk. Dan zag hij regelmatig een klein piekje richting de 7 gaan in mijn grafieken. Dat voelt voor mij niet als controle maar als meeleven en meedenken: betrokkenheid. 
Nou goed. Met de bovengenoemde punten ging ik dus aan de slag. We hadden tenslotte nu een ‘plan van aanpak’…

Van de Freestyle Libre naar de Dexcom G6. De alarmen zijn voor mij heel erg geruststellend…

Stap 1: Meer meten

Toendertijd gebruikte ik nog de Freestyle Libre en dus ging mijn scan-intensiteit wat omhoog. Ik hield beter in de gaten wat mijn bloedsuikers deden na bijvoorbeeld eten en/of sporten. Daar kwam eigenlijk al vrij snel uit dat ik gewoon meer insuline nodig had. Wat ik ergens ook wel dacht, en ook vrij logisch is als je hba1c te hoog is. Ik moest gemiddeld genomen gewoon lagere en stabielere waardes zien te krijgen. De pieken en dalen moesten eruit. En dat hangt weer nauw samen met je eetpatroon en insuline toediening.

Stap 2: Meer insuline

De meest makkelijke weg was eigenlijk, meer insuline spuiten voor de maaltijden maar soms ook voor een snelle snack. Alleen…dit was een psychologische drempel. Dat wilde ik eigenlijk helemaal niet. Ik vond de hoeveelheid die ik toediende prima. Ergens in mijn hoofd blokkeerde dat. Ik wilde gewoon niet meer spuiten dan dat ik deed. En dus probeerde ik in eerste instantie te minderen in koolhydraten en meer te bewegen.

Stap 3: Voedings-check

Ik ging proberen om op de Freestyle Libre mijn tijd binnen doelbereik op dagelijkse basis te verhogen. Dat wil zeggen; een zo hoog mogelijk percentage zien te krijgen wat ik gedurende de dag tussen de 4 en de 8 bleef. 
Dit deed ik niet alleen door op werkdagen mijn ontbijt en lunch exact hetzelfde te houden maar ook door simpelweg ‘nee’ te zeggen tegen taart, chocola en andere snacks. #womanonamission Op vrijdag (ok ok en vaak ook wel de zaterdagen…) stond ik mezelf snaaimomenten en eigenlijk gewoon extra koolhydraten toe. Anders had ik het zelf niet volgehouden. Ik ben namelijk best een snoepkont en ik hou van lekker eten. Door mezelf op mooie momenten met familie en vrienden gewoon alles qua eten te gunnen, ben ik er ook meer bewust van gaan genieten. Wat dan regelmatig toch wel zorgde voor een piek in mijn bloedsuikers. Maar hoger dan de 14 kwam ie zelden.

Mijn voeding ging doordeweeks heel gepland en gestructureerd. Hetzelfde ontbijt, dezelfde lunch en we maakten vooraf altijd een planning voor wat betreft koken/boodschappen en avondeten. In de avond at ik toen zoveel mogelijk koolhydraatbeperkt. Gelukkig wordt dat steeds makkelijker met broccolirijst, bloemkoolrijst en courgetti. In de weekenden gaan we vaak wel een keertje uit eten en houden we het de andere dag makkelijk bij een vers gemaakte soep en brood.

Stap 4: Meer bewegen

Om minder insuline te hoeven spuiten, maar ook om nieuwe mensen te leren kennen, ben ik meer gaan bewegen. Zo ben ik, met lood in mijn schoenen, begonnen met bootcampen. Hier in Middelburg. Na mezelf een paar maanden te hebben gegund om mijn nieuwe woon- en werkomgeving te leren kennen, werd het toch wel eens tijd om ook nieuwe mensen te ontmoeten. En dus besloot ik mij aan te melden bij een bootcampclub. Dit vond ik niet alleen ontzettend eng, deze manier van sporten was compleet uit mijn heerlijk fijne comfortzone. (waarin hardlopen en fitness met vriendinnen en mijn mams centraal stond…) Om nog maar te zwijgen wat het aanboren van al niet eerder gebruikte spiergroepen met mijn bloedsuikers zouden doen…

Echter…voordat ik het door had, meldde ik mij drie keer per week aan voor een lesje en deed ik vol overgave de ene burpee na de andere en stond ik zelfs regelmatig met mijn nieuwe bootcampbuddies tijdens bootcampborrels in de kroeg. Ik vond het dus eigenlijk heel leuk. Ik hield er nieuwe sociale contacten aan over en ik kwam ook eens iemand in de stad tegen die alleen ik kende in plaats van alleen mijn vriend. 😉 Win-win. Voor wat betreft mijn suikers was het wat lastiger om hier grip op te krijgen. Nieuwe spieren werden gebruikt en ook mijn bloedsuikers reageerden hier weer anders op. Op advies van Ronnie kocht ik daarom het boek The Diabetic Muscle & Fitness guide van Phil Graham. Het is even doorbijten met al die medische termen in het Engels, maar zo de moeite waard. Hierdoor heb ik mijn lichaam en de invloed van alle hormonen en alles wat je in je mond stopt, veel beter leren begrijpen. Hierdoor kwam ik er achter hoe ik mijn waardes, al bootcampend, toch binnen de door mij gestelde marges kon houden zodat extreme pieken en dalen uitbleven. Daarnaast schafte ik de Miao Miao aan zodat ik tijdig kon bijsturen als ik omhoog dreigde te gaan. Naast bootcampen heb ik ook gewerkt aan mijn mindset. Ik stapte eerder uit bed om voordat ik naar werk ging nog een half uurtje te wandelen. Elke werkdag. In het begin best een opgave, later een verslavende routine. Ik luister inspirerende podcasts of droom weg bij mooie verhalen. Echt even een half uurtje me-time voordat ik met veel energie weer aan de slag kon gaan op het werk. Het is daarbij ook nog eens enorm goed voor mijn bloedsuikers. Ik heb daarbij ook minder insuline nodig voor mijn ontbijt. Win-win-win-situatie.

Resultaat na 3 maanden: Hba1c = 49

Niet alleen was ik blij met hoe ik mijn gezondheid aanpakte, ik zat hierdoor ook écht lekkerder in mijn vel. Nu pas leerde ik hoeveel invloed die schommelende bloedsuikers eigenlijk hebben op je hele gestel. Je humeur, je energieniveau en ook je balans. Ik voelde me echt een stuk beter, niet dat ik mij daarvoor ontzettend slecht voelde maar ik merkte toch dat ik een berg meer positieve energie erbij had gekregen. En dan kreeg ik, na slechts drie maanden, ook nog eens dit resultaat terug uit het ziekenhuis. Ik wist dan ook meteen: deze levensstijl voelt zo goed. Dit ga ik niet meer loslaten. Een verslavende levensstijl wat mij betreft. Dus de volgende drie maanden die nodig waren voordat ik het welbekende groene licht zou gaan krijgen, waren eigenlijk een formaliteit. Ik ging gewoon door met hoe ik al bezig was. Bewegen, koolhydraten beperken/juist afstemmen en blijven meten. Wel gingen we nog een maand reizen door Afrika en ging ik met mijn werk nog een weekend naar Ibiza wat soms de balans wat verstoorde maar niet dusdanig want ook mijn volgende hba1c was wederom 49. Het groene licht was dus een feit.

Zwanger. En dan?

En toen kwamen daar de twee streepjes. En de tekst op de test: Zwanger. Huh? Neeeeeeeeeee? Jaaaa toch wel! Na de eerste tranen van geluk kwam dan ook het besef. Die suikers moeten nu echt ‘in range’ blijven. Full focus. Ik wist dat de afgelopen week heel erg goed waren gegaan maar toen wist ik nog niet dat ik zwanger was. Natuurlijk wel dat de kans aanwezig zou zijn maar het kwam pas binnen toen ik daadwerkelijk een uur met de positieve test in mijn handen had gezeten. Ik maakte me niet direct zorgen omdat de laatste keer dat ik een fors hogere waarde, de 17, had aangetikt met kerst 2018 was geweest dus ja…nuchter als dat ik probeerde te zijn en terugdenkend aan mijn levensstijl van de afgelopen maanden wist ik ook: IK KAN DIT! Toevallig moest ik drie dagen later naar de internist en had ik mijn hba1c wederom laten prikken: 43! JAHOOR! BAM! Nóg lager.

Ziekenhuis-wissel

Helaas was de reactie van mijn internist in Terneuzen niet zo uitbundig. Na alles waar ik de afgelopen maanden aan had gewerkt en wat ik zonder enige aanmoediging van hen had bereikt was haar reactie: ‘Dan lijkt het mij nu een mooi moment om je over te zetten op een pomp en de Dexcom.’ En dat net nadat ik haar had verteld dat mijn vriend en ik een kindje verwachten. (enige nuance is wel dat zij al vanaf het begin van het ‘groen-licht-traject’, mij over wilden hebben op een pomp. Men liet geen gesprek onbenut om mij dit duidelijk te maken…terwijl ik aan datzelfde begin had aangegeven liever te willen blijven spuiten en dat eerst wilde proberen ;-))

Op dat moment besliste ik meteen: dit voelt niet goed. Ik heb mijn lagere en stabielere waardes bereikt doordat ik hier zelf keihard voor heb gewerkt, gewoon in combinatie met mijn oude vertrouwde spuiten en de Freestyle Libre. Hóe kun je mij nu vragen om alles waar ik zeker van ben en waarvan ik weet dat het voor mij en mijn lichaam werkt, los te laten? Om vervolgens over te gaan op een pomp en een meetsysteem waar ik totaal niet bekend mee ben. Terwijl ik net weet dat ik zwanger ben, ik qua suikers compleet in balans ben, mijn time in range nagenoeg perfect is en mijn hba1c nog lager was dan die daarvoor? Moet ik dan die balans gaan verstoren en op een systeem overgaan wat ik totaal niet ken en waar ik niet zeker van ben dat het voor mij gaat werken? En dat allemaal terwijl de eerste 12 weken van een zwangerschap cruciaal zijn voor de ontwikkeling van de baby. Hoge bloedsuikers zijn dan helemaal verre van gewenst.

Alles in mijn lichaam schreeuwde NEE. NEE. NEE. Dit wil ik niet. Dit voelt niet goed. En daarom heb ik na dit wonderlijke bezoek een berichtje gestuurd naar mijn oude team in het ziekenhuis in Schiedam. Of zij met mij mee wilde denken en mij op één of andere manier terug in behandeling willen nemen, ondanks dat ik in Middelburg woon.

Gelukkig reageerde zij enorm positief en binnen een week zat ik weer bij mijn oude vertrouwde team in Schiedam aan tafel. We gingen meteen aan de slag en bekeken mijn waardes van de afgelopen maanden, pakten de grafieken erbij en kwamen tot de conclusie dat ik alles perfect in de smiezen had. Weinig hypo’s, geen enkele hogere waarde dan 11. Kortom: Zij zaten vol complimenten en gaven nuttige adviezen. Wel heb ik nog voor de keuze gestaan om al dan niet door te gaan met het spuiten van Tresiba. Hierover is wetenschappelijk nog niet onomstotelijk bewezen dat het geen schade toe zou brengen aan een ongeboren kindje. Toch hebben we er samen voor gekozen om toch op deze weg door te gaan, met Tresiba. Verder kreeg ik alleen mee om vooral te genieten van deze periode. De manier waarop ik diabetes een plekje heb gegeven in mijn dagelijks leven zou niet veranderen. Juist nu niet. Daar waren zij en ikzelf ook, van overtuigd. De zwangerschap maakt mij er juist extra bewust van. Zo is mijn Hba1c verder gedaald en is mijn hba1c tijdens mijn zwangerschap niet hoger geweest dan 35. D

#DIABETICANDPREGNANT

Inmiddels ben ik bijna bij de laatste loodjes van de zwangerschap en kan ik zeggen dat ik eigenlijk niet heel veel anders heb gedaan dan dat ik heb beschreven in mijn plan van aanpak hierboven. Dat ik zwanger ben met diabetes is voor mij daarom niet extra zwaar. Het voelt niet als een tweede baan en voelt voor mij niet als topsport. Ik voel mij nog heel energiek, vind mezelf nog best fit en ben mij heel erg bewust van mijn veranderde lijf én mijn insulinebehoefte. Die is wat toegenomen. Maar ook mijn chocolade-cravings zijn enorm toegenomen. Men oh men…wat kan ik naar chocola hunkeren! Niet normaal. Gelukkig heb ik mijn eerder genoemde psychische drempel (over het extra insuline spuiten) volledig losgelaten en spuit ik desnoods een hele ampul leeg als ik weer eens heb toegegeven aan een reep 😉

Ook qua beweging probeer ik nog zoveel mogelijk te doen. Het bootcampen heb ik nog tot 24 weken gedaan. Daarna voelde het niet meer comfortabel en heb ik mij ingeschreven voor personal training toegespitst op mijn zwangere lijf. (dat is nu helaas gestopt want…#covid19) Wandelen kan gelukkig uiteraard nog steeds en dat doe ik dan ook veel en graag. Daarnaast stap ik om de dag op de crosstrainer. Ik wil mijn lichaam graag fysiek ook een steuntje in de rug geven om zo wellicht mijn herstel na de geboorte wat te kunnen versnellen.

Van de Freestyle Libre naar de Dexcom G6

Inmiddels ben ik wel overgestapt naar de Dexcom G6 (fantastische tool…ben er heel blij me) omdat ik mij toch iets zekerder voel met alarmen. Niet dat die heel vaak afgaan maar de wetenschap dat ik wordt gewaarschuwd als de waardes net iets hoger uitvallen dan verwacht, geven mij een gerust gevoel.

It’s all about the mindset!

En daar geloof ik echt in. Op dit moment in mijn leven ervaar ik weinig tot geen stress. Mijn vriend en ik zijn echt een dolverliefd team, met mijn dierbaren gaat het goed, ik heb geen stress op de werkvloer, ik koester meer dan fijne vriendschappen en heb een prachtig plekje om te wonen. Ik ben eigenlijk gewoon heel erg tevreden met hoe mijn leven eruit ziet en wie er onderdeel van uitmaken. Ik voelde (en dat voel ik nu nog steeds) eindelijk de rust en ruimte in mijn hoofd om prioriteit te geven aan mijn gezondheid en nu ook aan de gezondheid van onze kleine in mijn buik. Omdat dit, door het hele proces, voor mij inmiddels een ‘way of life’ is, voelt het niet aan als topsport. Is het nooit frustrerend en vind ik het harde werken echt enorm meevallen.

Mijn zwangerschap in combinatie met mijn diabetes: relaxed!

Ik geniet met volle teugen van deze mooie tijd en kijk er ontzettend naar uit om ons wondertje te ontmoeten! Mijn diabetes is nu eenmaal een onderdeel van mijn leven en daarmee ook van mijn zwangerschap. Maar niet anders dan normaal.  Constant anticiperen in de balans tussen voeding, beweging en insulinebehoefte. En die laatste veranderd in een zwangerschap nog al. Het kan zelfs per week verschillen. Dat betekent eigenlijk niks anders dan meer meten/controleren en zie ik een stijgend pijltje op mijn telefoon bij 6,5? Meteen een tikkie bijspuiten. Ook heb ik een gigantische voorraad dextro ingeslagen. De verpakkingen zijn overal terug te vinden: in bed, in al mijn tassen, in de kledingkast, de babykamer, de keukenlades, de badkamer, op mijn bureau op kantoor, in mijn auto, in de auto van mijn vriend…

Ik ben mijn lichaam vooral ontzettend dankbaar. Jarenlang heb ik mijn gezondheid geen prioriteit gegeven. Zag ik een waarde van 15 als normaal en deed ik vrij weinig om mijn mentale en fysieke toestand te veranderen. De afgelopen jaren heb ik keihard gewerkt en voel ik mij, beter dan ooit. Ik heb keuzes durven te maken die goed voor mij zijn en omring mij met mensen die daar achter staan, betrokken zijn en mij hierin steunen in plaats van tegenwerken. En een superfijne zwangerschap in combinatie met een goede fysieke en mentale conditie zijn daarvan het resultaat. Ik kan en mag mijn lichaam hier niet meer dan dankbaar voor zijn door er altijd goed voor te blijven zorgen.

Kortom míjn zwangerschap & diabetes: een succesverhaal!

2 reacties

  • Bertha

    Topper! Leuk om te lezen dat het zo goed met je gaat Bea. Ik denk dat je met jouw mindset een inspiratiebron bent voor anderen in hetzelfde schuitje. Volg je gevoel. Veel geluk gewenst. Jij kunt dit!

  • Marijke Koning

    Veel bewondering hoe je dit allemaal hebt aangepakt . Jullie zijn een top team! Geniet nog even van je zwangerschap en ga zo door. Goed bezig hóór! Liefs van ons voor jullie beide. 😍

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *