Diabetes en reizen
Diabetes

Mijn angst voor de oogarts

Met nog een week te gaan lijkt het mij goed om het eens van mij af te schrijven. Mijn angst voor complicaties door de diabetes. En dan met name complicaties met betrekking tot mijn zicht. Ik knal ‘m er maar meteen in: als diabeet heb je een grotere kans om blind te worden. Reguleer je je bloedsuiker waardes niet goed? Dan kan er rethinopathie onstaan, in je hele lichaam en dus ook in je ogen. Dit houdt in dat er beschadigingen aan de bloedvaten (lekkages) voor kunnen komen. In. Je. Ogen.

In mijn jongere jaren ging ik fluitend naar de oogarts. Commentaren als ‘jouw ogen krijgen een 12 uit een schaal van 1 op 10’ waren kreten die mijn oogarts mij toeriep als ik de rijtjes letters weer tot op de kleinste letter kon lezen. Tot die ene keer. Ik zat nietsvermoedend lettertjes te lezen, keek naar boven en naar beneden wanneer het gevraagd werd en ging uit van een ‘tot over twee jaar mevrouw Pors’. Maar dat zinnetje, dat kwam maar niet. Na een lange, eigenlijk te lange, stilte kwam het volgende nieuws:

‘We hebben in het linkeroog wat plekjes gevonden.’

‘Hoe bedoelt u? ‘We hebben wat plekjes gevonden?’ Ik zie alles heel goed! Oogarts: ‘Ik zie in het linkeroog toch wat bloedinkjes die ik verder wil onderzoeken’

De rest van het gesprek hoorde ik niet eens meer. Ik word blind. IK WORD BLIND!

IK WORD BLIND!

Woest. Kwaad. In tranen en in blinde (ja ach we moeten blijven lachen…) paniek reed ik na de controle afspraak door naar mijn werk. Het leven gaat tenslotte gewoon door. Ook als je bijna blind bent. Zou ik volgend jaar nog wel auto kunnen rijden? Met rood doorlopen ogen en mijn eyeliner op mijn knieën kwam ik aan op kantoor. Mij goed concentreren kon ik niet en ik herleefde de controle opnieuw en opnieuw. Ik kon de letters toch goed lezen? Mijn zicht is toch nog gewoon goed? Heb ik dan iets niet gemerkt? Ik durfde niet te googlen, dat scheelt. Maar toch. Ik wist heus wel dat mijn oma van vaderskant, type 2 diabeet, oogproblemen had hierdoor…

Ik wist dondersgoed welke wolk er boven mijn hoofd hing. Gevoel voor drama heb ik wel. Dat geef ik gerust toe. Ik kon mij nog vaag herinneren dat ik een afspraak kreeg voor een fundusfoto en een onderzoek met contrastvloeistof; een FAG. Nou dan is het goed mis, zag ik later al googlend. (ja kon niet uitblijven…) Er werd een afwijking in het achterste deel van mijn oog vermoedt. En als die bloeding dicht bij de macula ligt, dan was er niet veel meer aan te doen. Macula, macula? Ja. Dat had de oogarts gezegd. Ze maakte zich zorgen omdat de bloeding wellicht te dichtbij de macula zou liggen.

Pfff. Voor dit hele gebeuren had ik nog nooit van het bestaan van de macula gehoord. En nu wilde ik dat ik er nooit meer over hoef te horen.

Wat een drama!

Eigenlijk wel. Maar toch. Het is mijn grootste nachtmerrie om blind te worden. Als gevolg van mijn diabetes. En de kans is gewoon aanwezig. Ik heb jarenlang niet echt volgens het boekje geleefd en dat deed ik toen ook niet. Het onderzoek was helemaal niet prettig en het inspuiten van contrastvloeistof in je aderen maakt je enkele minuten behoorlijk ziek. Het resultaat was dat er een milde afwijking zat en dat dit een aandachtspunt is en blijft maar dat men het nog niet nodig vindt om het te behandelen. Ik moet zeggen dat dat een kleine opluchting was maar de schrik zat en zit er goed in. Sindsdien ben ik echt panisch en zit ik bijna hyperventilerend in de wachtkamer bij de oogarts. Er zijn namelijk ook echt diabeten die bijna of compleet blind zijn door retinopathie in de ogen. Er hoeft maar één bloedvat gesprongen te zijn op een verkeerde plek en het is mis. Daarom ga ik ook nooit meer alleen. En ik moest tot voor kort ook elk half jaar terugkomen. Tot voor kort want mijn lichaam zou mijn lichaam niet zijn als er tijdens mijn laatste controle niet was gebleken dat enkele bloedingen zijn hersteld door mijn goed gereguleerde suikers. Huh? Ik dacht dat de schade onomkeerbaar was? Nu ik, sinds twee jaar, echter goed ben ingesteld, mijn bloedsuikers in orde zijn beloond mijn lichaam mij met zo’n mooi cadeau? Mijn moeder zat in de wachtkamer op mij te wachten en ik barstte, emotionele hobbezak die ik ben, in tranen uit en vloog haar om de nek. Pure tranen van geluk deze keer.

Vorig jaar om deze tijd was het weer zo ver en met iets meer vertrouwen zat ik toen in de wachtkamer. Niet zonder reden, zo bleek want na de controle werd er zelfs gezegd dat ik pas over een jaar terug hoefde te komen. En nu is dat jaar dus bijna om en is het weer bijna zover. Bij een nieuwe oogarts. In een nieuw ziekenhuis. En opnieuw vind ik het ontzettend spannend en eng. Mijn moeder die niet eens in het land is. Wat nou als deze oogarts wat anders vindt? Wat nou als mijn ogen toch zijn verslechterd? Wat nou als hij het tijd vind voor injecties? Of laseren? Wil ik dat nu al? Wat nou als…

Ik ben best goed in het gek maken van mijzelf. Maar toch. Die oogarts. Die diabetes. Fingers crossed dat mijn ogen en ik weer glansrijk door de controle komen…

Wat er ook gebeurd…altijd blijven lachen! Ik wist dat deze foto ooit nog wel ergens van pas zou komen…;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *