Hypo diabetes
Diabetes,  Persoonlijk

Het fenomeen: ‘Bea’s over-eat-hypo’

Badend in het zweet word ik wakker. In een split second bedenk ik me waarom ik wakker wordt. Ik kijk hoe laat het is en weet het dan. Mijn lichaam weet het. Het schreeuwt om suiker. En heeft het snel nodig. Voor de vorm pak ik nog mijn Freestyle Libre die niet eens meer een cijfer kan meten. ‘LO’ verschijnt er op mijn display. Ik zucht en grabbel naar wat Dextro in het laadje van mijn nachtkastje. Ik knaag er snel een paar weg maar voel mij met de minuut onrustiger worden. Ik MOET meer suiker. Ik WIL geen dextro meer. Ik strompel het bed uit, drentel met gevaar voor eigen leven de trap af en grijp naar het dichte zakje chocolade kruidnoten wat nog op de aanrecht staat. Aankomende avond krijgen we visite. Toch leuk om wat op tafel te kunnen zetten. Ondertussen werken mijn dextro’s nog niet. Mijn lichaam schreeuwt om suiker en mijn hoofd vind dat ik die chocolade kruidnoten mag.

Het is half drie in de nacht, ik zie het nog staan op de klok van de oven. Ik laat mij zakken op de keukenvloer. Scheur de zak chocokruidnoten open en vreet ze op. Letterlijk. Allemaal. Ik proef niet eens wat ik eet. Ik schrans. Ik vreet. En ik schiet van LO naar HI en moet nu weer extra insuline toedienen. Ik kan niet meer slapen en ben de rest van de dag kots en kots misselijk.

Maak kennis met een episode van ‘Bea’s over-eat-hypo’s’.

Goh. Nu klinkt het alsof ik dit wekelijks heb, maar nee. Dat valt echt wel mee. Negen van de tien keer kan ik mij goed beheersen en laat ik het bij wat dextro en/of een Evergreen. Maar ik heb dus momenten waarop mijn hoofd het gevecht wint. Vaak heb ik dan al een lange tijd zin in chocola of iets dergelijks. En als we het dan ook nog eens in huis hebben, dan ga ik los. Daarna baal ik dubbel en dwars…ik voel mij namelijk heel de dag door misselijk. Mijn eetpatroon en doorgaans prima bloedsuikers, schop ik helemaal in de war. Ik put mijn lichaam uit door het in korte tijd van hele lage bloedsuikers naar hele hoge bloedsuikers te sturen. En ik krijg vrijwel de hele dag geen hap meer door mijn keel. Blegh.

Kortom: ik kan wel zeggen dat ik door één zo’n onverstandig moment vrijwel een dag compleet uit de running ben qua gezonde voeding en mijn bloedsuikers. Om maar te zwijgen van mijn energieniveau, wat mijn lichaam grotendeels verbruikt in de omschakeling van lage bloedsuikers naar hoge bloedsuikers.

Tsja. Wil iemand mij aan deze blog herinneren op het moment dat ik weer zo’n vreselijke-schrans-hypo krijg?

Bijvoorbaat dank. 😉

PS. Wat is een hypo? Een hypo betekent dat ik een te kort heb aan suiker in mijn lichaam. Bij iemand zonder diabetes houdt zijn/haar lichaam dit zelf in stand, ik moet dit voor mijn lichaam bepalen. En dat is soms lastig 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *