Middelburg centrum
Middelburg,  Persoonlijk

Mijn eerste maand als Middelburgse!

Een van de meest gestelde vragen in de afgelopen weken is: ‘hoe gaat het in Zeeland?’. Logisch ook. Je emigreert niet dagelijks van de randstad naar ‘de provincie’. 😉 Een hele onderneming en dus leek het mij leuk om hier kort in deze blog wat meer over te vertellen. Ik blik terug op mijn eerste maandje wonen in Middelburg en werken in Goes. Ook gewoon leuk voor mezelf om later nog eens terug te lezen!

Middelburg

Jaaaa Middelburg. Waar moet ik beginnen. Ik ben nu dus ruim een maandje trotse Zeeuwse en ik moet zeggen…het bevalt mij prima! Middelburg is een heerlijk rustig stadje (ja sorry…ik blijf een randstad-chick) waar alles heel makkelijk te fietsen is. Mijn fiets is in de afgelopen maanden al vaker gebruikt dan in de afgelopen tien jaar. Ik herhaal: de afgelopen tien jaar. Ik heb zelfs mijn banden al een keer opgepompt. Het is heus. Aangezien we middenin het oude centrum van Middelburg wonen, is het elke ochtend toch even een wandelingetje naar mijn auto. Maar dat zijn juist de geniet-momentjes. Ik loop in stil en rustig Middelburg, door authentieke straatjes, over oude bruggetjes en zie de zon langzaam opkomen over de historische panden aan het water. Totaal niet vervelend en een heerlijk begin van de dag. Soms kent mijn dag ook zo’n fijn einde, als mijn hardlooprondje goed is gegaan en ik moe maar voldaan door datzelfde oude centrum uit aan het hijgen ben. Daarnaast kent Middelburg tal van gezellige restaurantjes waarmee ik er de afgelopen weken al met een aantal heb kennisgemaakt. Uiteraard ook allemaal op loopafstand van ons huis. Heel gezellig en sfeervol. Niet druk en gehaast. Ook organiseert Middelburg veel leuke evenementen. Zo ben ik een paar weken geleden op een wijnfestival in het stadhuis geweest en heb ik van de zomer al mijn eerste ‘Mosselfeesten’ beleefd (en ook meteen mijn eerste mosselen gegeten). Hoezo integreren?

Oude centrum Middelburg
Oude centrum van Middelburg

Volgens mij merken jullie het al: Middelburg heeft mijn hart gestolen!

En het samenwonen?

Over mijn hart gestolen gesproken…;-) Ook het samenwonen bevalt (tot nu toe:-p) heel goed. Het is fijn om elke dag bij elkaar te kunnen zijn. Ook al heeft mijn vriend een drukke baan en speelt hij ook nog tafeltennis in competitieverband, aan het einde van de dag zijn we altijd weer lekker samen. Dat is het belangrijkste en dat vinden we allebei superfijn. Jullie hoeven niet bang te zijn dat ik mij in de avonduren verveel. In tegendeel. Ik probeer wat te sporten, hang de spelersvrouw uit, ik schrijf hier en daar een blog of ben met foto’s bezig. Echt nieuwe mensen heb ik nog niet leren kennen maar ik moet eerlijk zeggen dat ik ook nog geen tijd heb gevonden of de behoefte gevoeld om daar actief naar op zoek te gaan.

En verder?

Tsja. Degene die mij (ook offline) kennen, weten dat het inleveren van zo ontzettend veel kastruimte wel een dingetje was (of eigenlijk nog wel is…). Wie kent ze tenslotte niet? Al die selfies en instastories vanuit mijn kast-kamer. Helaas pindakaas. Ik moet het inmiddels zonder kastkamer en zonder gigantische kast stellen. Maar ach he…je krijgt er zoveel voor terug he ;-).

Verder zijn we heel saai (maar heel erg verliefd ;-)). We kijken vrijwel geen tv. Koken gezellig samen. Doen de weekboodschappen op zondag volgens het lijstje (nog steeds niet mijn ding overigens). We houden van ons kaasje en ons wijntje met een goed gesprek. We lopen hard. Doen om en om de kattenbak. De schoonmaakster maakt schoon. En ik? Ik heb een grondige hekel aan was ophangen en was opvouwen. Daarom had ik een hangkast! Ja. Oh wat zijn we toch heerlijk burgerlijk!

Bedperikelen…

Jaja hold your horses. Eindelijk pret in bed! Het verhuizen van mijn bed was namelijk ook een hele operatie. Ik nam niet veel van mijn eigen inboedel mee maar mijn bed was een vereiste. Mijn vriend had namelijk een Ikea-20cm-boven-de-grond-bedje en ik heb een complete boxspring. Nou is er natuurlijk niets mis met een Ikea bed (don’t get me wrong…) maar wanneer je al zo lang in een boxspring hebt geslapen en je zou dan terug moeten naar een Ikea lattenbodem, terwijl je ook een boxspring kunt beslapen…nou ja. Snap je ‘m? Dat bed moest worden verhuisd. Met man en macht eerst naar beneden gesjouwd uit mijn oude appartementje. En toen was het plan om ‘m met man en macht naar boven te sjouwen. Maar verder dan de eerste verdieping kwam ie niet. Het trappenhuis van ons mooie oude huis is namelijk te smal waardoor het bed de draai niet kon maken. Nee! Nee! Nee! Dit kan niet waar zijn! Het oude bed stond al op zolder maar we konden het bed gewoon niet naar de tweede verdieping krijgen. Met geen mogelijkheid. Totdat we bedachten dat het wellicht door het raam zou moeten kunnen. Het meetlint werd erbij gepakt en de berekeningen werden gemaakt…jahoor. Dat zou moeten kunnen. Gelukkig had het eerste verhuisbedrijf na twee maanden al tijd en dus slapen we sinds twee hele weken nu eindelijk in mijn overheerlijke boxspring! Woehoe!

Dat maakt het woongenot toch helemaal af!

En je werk dan?

Qua werk is het een hele omschakeling. Van superervaren ga ik terug naar superONervaren. Dat is wel even gek. Maar het voelt ontzettend goed om mij in een nieuwe tak van sport te verdiepen. (Voor degene die het nog niet weten: ik ben van de verkoop van vakantiereizen naar de verkoop van zakenreizen overgestapt) En natuurlijk is het, na acht jaar bij dezelfde wergever, ook goed om eens te zien hoe het er bij een ander bedrijf aan toe gaat. Wat mijn start extra leuk maakte was dat ik na vijf dagen werken al mee mocht (met de rest van álle collega’s) op een incentive naar Sevilla. Hierdoor leerde ik mijn collega’s en de sfeer binnen het bedrijf meteen goed kennen. Na anderhalve maand kan ik toch wel concluderen dat ik aan deze stap meer toe was dan ik voor mezelf ooit had durven toegeven. Een nieuwe werkomgeving. Andere werkzaamheden. Een kleiner bedrijf waar de eigenaren middenin de organisatie staan en aansluiten bij een maandelijks teamoverleg. De uren vliegen weer voorbij voor mij en dat had ik gewoon nodig. Een lekker klein team wat al jaren samenwerkt, op elkaar ingespeeld is en waar ik met een frisse blik als groentje bij ben gekomen. Het voelt goed! Oooooooooooooooooh! En dan vergeet ik nog mijn reistijd te vermelden. Ik ga van drie kwartier tot een uur filerijden naar een kwartiertje 130 over de snelweg en ik ben op ’t werk en tegen kwart voor zes weer thuis. Ik heb ineens een ochtend én een avond. Lang leve Zeeland!

Alles leuk en wel maarre…’Mis je China dan niet?’

Ja. Af en toe wel. Daar moet ik ook eerlijk in zijn. Het enthousiasmeren van potentiële klanten middels gesprekken en online via blogs en foto’s is iets wat ik leuk vindt en natuurlijk helemaal als het om ‘mijn China’ gaat. Maar daar staat ook tegenover dat je zo’n tien keer per week telefonisch visumuitleg aan het geven bent en aan het vertellen bent dat je niet in één dag van a naar b kunt reizen. Ik vind het nog steeds hartstikke leuk om over China te vertellen en mijn belevenissen te delen maar lekker online via Instagram is prima. Ik krijg daar genoeg vragen over VPN’s, visa en routes dus stiekem hoef ik China helemaal niet te missen…:-)

En Dibbes?

Dibbes! Onze kleine dikke, maar afgeslankte, huistijger is een Zeeuw van origine. Hij komt namelijk van een cattery uit Goes, dus voor hem voelt dit vast als thuiskomen! 😉 Hij heeft hier veel meer ruimte, kan lekker traplopen en hij mag zo af en toe, onder toeziend oog van ons, zich lekker uitleven op het dakterras. Toen Dibbes en ik nog met z’n tweetjes waren, was Dibbes geen schootkatje. Hij was blij als ik weer thuis kwam maar ging daarna vooral weer zijn eigen gang. Toen mijn vriend en ik besloten hadden om te gaan samenwonen, riep mijn vriend al maanden daarvoor: ‘zodra hij in Middelburg woont, wordt Dibbes een echte kroelkat’. Jaaaaajaaaa lekker laten lullen! Ik ken mijn kat al langer dan vandaag…Dib is geen kroelkat! Nou think twice! Hij springt nu zelfs bij vreemden op schoot. Hij is een echt gezelligheidsdier geworden. Waarvoor dank aan mijn moeder, waar dit zaadje gepland is…(zij heeft hem afgelopen zomer even geadopteerd!) En nu, as we speak, ligt hij gezellig naast mijn laptop te knorren. <3

Dus ook DibDib is helemaal op zijn plekje hier in het Zeeuwsche.

Britse korthaar Middelburg
Dib op ontdekkingstocht op het dakterras

Zijn er dan écht geen nadelen?

Jawel! Een orthodontist vinden bijvoorbeeld! En dan eentje die met mijn blijkbaar hypermoderne brackets werkt. Ik heb al diverse malen het aanbod gekregen om mijn huidige brackets er maar even uit te halen en er dan weer nieuwe (en dan dus oudere varianten) op te monteren. Leuk geprobeerd maar een cosmetisch aanpassinkje aan mijn voortanden wordt dan wel een erg duur grapje. Er bestaat dus een kans dat ik gewoon weer terug naar mijn praktijk in Vlaardingen zal moeten.

Dan ook de speurtocht naar een nieuw behandelteam voor wat betreft mijn diabetes. Ik ben al ruim zeventien jaar onder behandeling en al zeventien jaar diabeet en nu moet ik een verwijzing van mijn nieuwe huisarts hebben om me aan te kunnen melden bij een nieuw ziekenhuis? Leuker kunnen we het niet maken, zullen we maar zeggen. Tsja. Als dat het ergste is? Nee het ergste is eigenlijk dat mijn familie en vriendinnen niet meer zó dichtbij wonen.

Een spontane dinnerdate (zoals we die regelmatig deden) met mijn familie gaat niet meer zo makkelijk. Even een wijntje of etentje bij- en met vriendinnen uit ‘de randstad’ kan ook niet meer doordeweeks. Maar lang leve whatsapp, onze rijbewijzen en eindeloze belbundels… én zoals mijn moeder zo mooi zei toen ik mijn verhuizing aankondigde: ‘Ach. Je gaat niet naar Australië!’

Ik ben misschien iets meer uit het oog, maar vast niet uit het hart! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *