Departure China
China,  Reizen

China reisverslag 2018 – Aankomst in Beijing

Het is weer zover. Ja wéér. Ik weet het. Voor de derde keer dit jaar stap ik in het vliegtuig. En voor de tweede keer is de bestemming Beijing. Alleen nu niet voor werk en niet alleen. Vriendlief gaat gezellig mee en gaat voor het eerst kennismaken met het land dat mijn hart zo’n zes jaar geleden heeft gestolen.

Van tevoren had ik al gezien dat we zogenaamd codeshare vliegen met China Southern. Dit houdt in dat we een KLM vluchtnummer hebben maar met een China Southern toestel vlogen. En laten zij nu dagelijks met een Airbus A380 vanuit Amsterdam naar Beijing vliegen. En laat dat nu net mijn favoriete vliegtuig zijn. Kortom ik kon mijn geluk niet op.

Ik vind het echt een mega indrukwekkend toestel dat, tot nu toe, ook het grootste passagiersvliegtuig is. Ik heb er al eens eerder mee gevlogen, maar dat was toen met de luchtvaartmaatschappij Emirates. Nou goed…de laatste voorbereidingen werden getroffen, de koffer was gepakt en voor we het wisten stonden we achter de douane op Schiphol, klaar voor de 10 uur durende vlucht richting Beijing.

In vergelijking met het exterieur, wat compleet nieuw is, hebben ze aan het interieur bij China Southern weinig gedaan. De stoelen van dit vliegtuig kwamen volgens mij uit vliegtuigen uit 2005 die nog over waren. Ouderwetse schermen, geen oplaadpunten en laten we het over de toiletten maar niet hebben…tegenvaller hoor. Maar ondanks deze opvallendheden, kwamen we goed geluimd aan op de luchthaven van de Chinese hoofdstad. Hier moest ik wel even slikken van verbazing. Het grootste passagiersvliegtuig ter wereld kreeg namelijk geen plek aan een gate en werd pontificaal ergens op de luchthaven geparkeerd. Huh? Say what? Gelukkig heeft dit wel een voordeel. Zo kon ik die indrukwekkende Rolls Royce motoren eens goed bekijken. Wat een dingen zeg…

Arrival Beijing
Geen gate voor de Airbus A380 in Beijing…

Dus na twee shuttlebussen aan ons voorbij te hebben laten gaan, kwamen we op de daadwerkelijke luchthaven aan. Op naar alle formaliteiten:  de stempels in de paspoorten en irisscans en vingerafdrukken voor in onze dossiers. Nou goed. Het zal nodig zijn he. In de aankomsthal stond een chauffeur voor ons klaar die ons naar het hotel bracht. Daar waren we ook wel aan toe, want we waren helemaal op. Vermoeid door de reis en de weken voorafgaand aan de reis, waarbij er tafeltennistoernooien georganiseerd werden, waar er keihard gewerkt werd en er tussendoor ook nog verhuisd moest worden, kortom: we snakten naar een douche en een bed. Dan zouden we in de ochtend even een paar uur bijslapen (we kwamen om 08:00 uur in de ochtend aan bij ons hotel in Beijing) en dan in de middag lekker op pad om vervolgens ’s avonds heerlijk genieten van onze eerste Chinese maaltijd van de vakantie om vervolgens moe maar voldaan weer te gaan knorren.

Klinkt als een ideale eerste China-dag toch?

Totdat je bij het hotel te horen krijgt dat je de hotelkamer voor 12:00 uur niet op kan. Heus? Moet ik dan in mijn stink-vlieg-kleren vier uur door de stad heen slenteren zonder doel? Om de tijd te doden? Snapt die mevrouw dan niet dat ik moe ben? Gewoon kapot? En dat ik echt geen, ja absoluut geen zin, heb om vier uur lang te wachten? Of vier uur lang op deze manier door Beijing te hobbelen. In deze kleren? Ik herhaal: in deze kleren?

Met dit haar? Make-up op half zeven en wallen tot onder mijn knieën? Welke reisspecialist heeft dit bedacht ;-)?

Helaas. De mevrouw bij de receptie begreep het allemaal niet. We moesten maar om 12 uur terugkomen. Ik. Was. Not. Amused. Vriendlief maande mij tot kalmte en na een uur praten en beslissen wat we gingen doen, vertrokken we weer bij het hotel vandaan. De hutongs in. Mijn benen voelden zwaar en ik had nog niet veel zin maar goed…vier uur zitten in het hotel was ook niet te doen, na tien uur vliegen. Eenmaal bij het metro-station aangekomen zag ik dat we redelijk dichtbij ‘The Birdsnest’ waren. Nou dan hadden we hierbij dus een doel en gingen we voor ons eerste metro-ritje samen, richting the Olympic Green. Het Olympisch complex wat voor de Zomerspelen van 2008 gebruikt werd. Dit complex bleek toch een aardig stukje lopen van het metro-station af bleek te liggen. In mijn herinneringen, ik ben hier in 2012 al eens geweest, stapte je het metrostation uit en was je er zo…

Olympic green Beijing
Geen mooie foto’s mogelijk: Het zogenaamde ‘Birdsnest’ was vrijwel niet te bereiken.

Nu niet, kan ik je na 14000 stappen en zonder leuke foto, vertellen. De hele Olympic Green was omsingeld met hekken en om de 200 meter stond een politieagent met camera en om de 500 meter marcheerde er twee agent synchroon aan elkaar rondom het complex. Na diverse niet succesvolle pogingen om dichterbij te komen, waren we oververmoeid, nat van het zweet en hongerig. Dus wij terug naar waar we vandaan kwamen, even opzoek naar wat eetbaars en terug naar het hotel. Dan zou het al wel ongeveer om en nabij 12 uur zijn. De verwachting was, dat we dan op de kamer zouden mogen. Zo gezegd, zo gedaan. We stapten dan ook rond een uur of half 12 het hotel binnen en kregen hier de mededeling dat we toch echt nog een half uur moesten wachten. Geirriteerd door deze stiptheid, namen we weer plaats om dit half uurtje te overleven zonder in slaap te vallen. Om 12 uur verscheen ik met wallen tot aan mijn kleine teen weer bij de incheckbalie om in te checken en ook deze keer kreeg ik nul op het spreekwoordelijke rekest. Onze kamer moest nog schoongemaakt worden en dát kon nog wel even duren. Ik was buiten zinnen. Hoewel het best conform de regels is, kan ik mij niet voorstellen dat dit altijd zo gaat. Maar goed. We pakten onze rugzakken om die als kussen te gebruiken en besloten in de ‘lobby’ maar te gaan slapen. Ik voelde mij net een backpacker die geen geld meer heeft voor een kamer…;-) Ach ja. Ook die drie kwartier ging voorbij en voor je het wist was het 13:00 uur en konden we dan na 28 uur een douche en een bed tegemoet zien. Om zo snel mogelijk in het ritme van hier mee te kunnen, hebben we even 2,5 uur onze ogen dicht gedaan en zijn daarna richting Hou Hai Lake gelopen. Een meer waar restaurants en winkels langs zitten maar ook een meer waar rondom veel Chinezen sporten. En al gauw was ook de eerste tafeltennistafel gespot en keek vriendlief (fervent tafeltennisser, ook al traint hij nooit) enthousiast toe. Wie had kunnen denken dat ik meneer voor het eerst zou zien tafeltennissen in mijn geliefde China? Ikke niet kan ik je zeggen!

Pingpong China
Tafeltennis in China…dé sport natuurlijk om hier te beoefenen…

Binnen tien minuten werden we al uitgenodigd om mee te spelen!!! Uiteraard weigerde ik vriendelijk en liet ik mijn pro zijn gang gaan. Niet zonder deze historische gebeurtenis op de gevoelige plaat te leggen! Na een aantal Chinezen alle hoeken van de baan te hebben laten zien, was het tijd om het serieuzer aan te pakken. Er werd een Chinese pro ergens vandaan getoverd en die mocht aantreden tegen mijn kampioen. Na de rubbers (oh ja!) te hebben getest en een balletje te hebben ingespeeld (is geen slaan meer hoor…), was het tijd voor een match. Ik was erbij voor live-verslag: Bei-jing en Burg-Middel gingen lang gelijk op en leken gelijkwaardig aan elkaar. De ballen gingen van hot naar her en van helft naar helft. Burg-Middel had zijn basishouding goed in de smiezen en was in vorm. Naar mate de wedstrijd vorderde kreeg hij zijn slag steeds beter te pakken en leek de jetlag hem niet meer te deren. Bei-jing had hier weinig tot geen respons op en sloeg wat ballen over de tafel. Dat betekende dat Burg-Middel de set met 9-11 naar zich toe trok. Dat was een enerverend potje pingpong op de Chinese velden…

Ik trof na de match een hongerig vriendje aan en dus was het tijd om de winnaar van dit duel te trakteren op zijn eerste Kung Pao Chicken. Mijn favoriete Chinese dish. En dus zochten we een tentje op en smikkelde, mét chopsticks en rondvliegende meatballs, van deze eerste memorabele dag in de hutongs van China.

Kung Pao Chicken China
Ein-de-lijk…weer lekker smullen van echte Chinese Kung Pao Chicken!

Met een heerlijk dwaalspoor richting de Olympic Green, de irritante stiptheid van de Chinezen als je eigenlijk onwijs moe bent en ze door die stiptheid je hele planning in de war schoppen. Uiteindelijk maakt dit ook weer niet uit want we kijken terug op een prachtige eerste dag in het zonnige en warme Beijing. Het voelt bijna als thuiskomen…

Diabetes en reizen?
Uiteraard heeft mijn diabetes nooit vakantie. Wil je weten hoe ik dat aanpak tijdens mijn reizen? Lees dan hier verder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *