Diabetes,  Reizen

Naar Bali met de Freestyle Libre

Zelf krijg ik regelmatig te horen hoeveel bewondering men heeft voor het feit dat ik zulke bijzondere reizen maak ondanks mijn diabetes. Ik bedank uiteraard vriendelijk voor het compliment maar ik denk dan eigenlijk altijd…’Ik ben toch niet doodziek? Ik kan gewoon alles doen wat ik wil qua reizen?’. Inmiddels weet ik dat het voor vele diabeten toch nog wel ‘een ding’ is om die eerste stappen buiten de landsgrenzen te zetten. Want: ‘hoe gaat dat met eten?’ Hoe is het met de hygiene? En hoe zijn de ziekenhuizen op bijvoorbeeld Bali?’ Zijn vragen die ik regelmatig voorbij zie komen in de Facebookgroepen.

Ik denk daar altijd het mijne van en moet eerlijk zeggen…ik speur de ziekenhuizen niet af voor mijn vertrek. Ik maak namelijk altijd rondreizen en blijf nooit op één plek. Daarnaast is diabetes een universele ziekte die wereldwijd voorkomt. De zorg is overal anders dan hier in Nederland maar ja…hoe groot is de kans dat je daadwerkelijk in het ziekenhuis terecht komt? Net zo groot als die is hier in Nederland…denk ik dan.
Dat ik hier iets te eenvoudig over heb gedacht bleek tijdens mijn laatste reis. Naar Bali deze keer. Een eiland wat leeft van toerisme. Niet gek natuurlijk. Het is een zonovergoten eiland, het leven is er goedkoop, het heeft lekkere stranden en heerlijke cocktails.
Maar het heeft ook…een zeer hoge luchtvochtigheid. Dit laatste had als gevolg dat mijn zeer geliefde Freestyle Libre er dus, na een pittige hike langs de rijstvelden en een verkoelende duik in het zwembad, al meteen af lag. En for your information: die hike deden we op dag één. Snif.

Rijstvelden Bali

Okee. Een nieuwe inschieten had dus geen zin. Met zo’n hoge luchtvochtigheid ligt een nieuwe sensor er over een paar dagen weer af. Een gigantisch baalmomentje maakte zich van mij meester. Uiteraard had ik gezorgd voor een ‘plan B’ maar het vooruitzicht om twee weken lang weer te moeten vingerprikken, was voor mij een bittere pil.

En dus haalde ik mijn ‘good-old’ Accu-Chek inclusief supplies uit mijn koffer om met een toch ietwat chagrijnig gezicht de eerste vingerprik te gaan plaatsen. Boehoe!

En net toen ik dacht dat het niet erger kon verscheen de volgende melding op mijn bloedsuikermeter:

‘Houdbaarheid cassette verlopen. Plaats een nieuwe’

Huh. Nee? Nee? NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!.

Ik kon wel janken. Hoe kon ik zó verschrikkelijk dom zijn. Ik herhaal: zo verschrikkelijk dom.

Waarom heb ik de houdbaarheid van de spullen van mijn oude meter niet gecheckt voordat ik ze in mijn tas stopte? WAAROM!!!

En gelijk erachteraan: wat nu?

Deze Accu-chek meter is nou niet de meest gebruikte meter, ook in Nederland niet en ik vermoed dan ook niet dat ze op Bali deze cassettes (met vijftig teststrips) verkopen. Ik was de wanhoop al nabij en was vooral erg boos op mezelf. Hoe kon ik dit laten gebeuren. Ik kan gerust zeggen dat ik voor mijn vriend niet heel gezellig was die avond. Hij is van de oplossingen en had de eerste routes al opgezocht richting de 24-uurs Apothek. Gelukkig zit je dan niet in de outback van Mongolie of in de Himalaya in Tibet maar gewoon op Bali. Geluk bij een ongeluk.

Mokkend en behoorlijk pissed liep ik vervolgens tot half tien in de avond door de straten van Ubud. Ook de vriendelijke dames van de Apothek hadden met me te stellen. Ik had nog niet gegeten (daar word ik grumpy van…) en was woest door de extra kosten die ik uiteindelijk moest maken om een compleet nieuwe meter te moeten aanschaffen. Door mijn eigen schuld.

Hoezo moet ik hier aan denken? Waarom heb ik deze rotziekte? Waarom bereid ik mij zo slecht voor? Ik was niet te genieten. Uiteindelijk heb ik omgerekend 80 euro uitgegeven aan een nieuwe meter en teststrips voor twee weken. ZONDE! Zo zonde!

Vingerprikken in stijl: in Sarong (op Bali)

Nu ik dit typ voel ik bijna de boosheid die ik toen voelde weer opkomen. Daarbij kwam ook nog dat de meter niet in mmol meette maar in mg. Have mercy. Uiteraard was mijn vriend alweer in de oplossingsmodus beland en had, terwijl ik weer kwaad op mezelf aan het zijn was, een personalized omreken tabelletje voor me gemaakt.

Kortom: de rest van de vakantie zat ik met in mijn ene hand mijn oude meter (waar een prikpen aan zat), vervolgens in mijn andere hand de meter met teststrip en op mijn schoot lag de omrekentabel. Vet onhandig. Wat mis ik mijn scanner…

Nou ja. All-in-all…ik leef nog. Ik heb het overleefd maar voor mijn bloedsuikertjes zal het niet goed geweest zijn. En voor mijn humeur ook niet. Die avond dan.
De rest van de weken was ik het zonnetje van Bali. Toch vriendje? 😉

Zonsondergang op Bali

En de houdbaarheid van de teststrips? Die houd ik voortaan nauwlettend in de gaten, voor ik op reis ga.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *