Diabetes,  Reizen

Op werkreis door China mét diabetes

Ik weet nog goed dat ik voor het eerst op reis ging met diabetes. Ik had net een paar maanden ervoor de diagnose gehad en bevond mij langs de rijstvelden van Thailand. Zowel mijn ouders, ik was net zestien, als ikzelf hadden nog geen ervaring met diabetes en verre reizen. Maar het is nooit een reden geweest om de vakantie te annuleren. En dus gingen we op pad. Maar het tijdsverschil, de activiteiten en het andere eten hebben ontzettend veel invloed op mijn diabetes. Dat weten we nu. Maar dat wisten we toen, daar langs die rijstvelden niet, niet goed genoeg.

En dus was ik in een enorme hypo beland en hadden we niets bij ons. Alle alarmbellen gingen af, ik kreeg van alle kanten suikerzakjes toegestopt en we reden vol gas naar een shopje langs de weg om een blikje cola te scoren. Toen mijn bloedsuikerspiegel weer tot normale hoogte was gestegen, vervolgden we onze reis. Maar dit soort dingen gebeurde mij en ook ons gezin nooit meer. Al doende leert men, toch?

Nu ben ik dubbel zo oud en heb ik dubbel zoveel ervaring. En gaan er minstens 20 verpakkingen Dextro  mee op reis voor de snelle koolhydraten en 20 verpakkingen Evergreen voor de langzame koolhydraten. Je kunt maar beter voorbereid zijn.

Meten is weten…zeker op hoogte!

Dat is denk ik de sleutel tot een geslaagde reis voor wat betreft het reizen met diabetes: voorbereiding.
Ik probeer altijd zo goed en kwaad als het kan in te schatten wat ik ga doen op reis. Nu is dat voor mijn werkreis ook niet heel moeilijk. Ik heb tot op het uur nauwkeurig (het scheelt echt niet veel) een vastgesteld programma. Maar voor mijn reis naar Bali, samen met mijn vriend, word het een heel ander verhaal…daar hebben we wel een soort van programma maar dat staat eigenlijk nog helemaal open.

Alsnog blijft het lastig om op reis altijd binnen de lijntjes te kleuren voor wat betreft de diabetes. Je weet gewoon eigenlijk nooit hoe je lichaam gaat reageren op de nieuwe omstandigheden. Voor mijn afgelopen reis wil ik jullie graag vertellen hoe dat ging. Ik zal het middels de drie grootste uitdagingen (voor mij) puntsgewijs toelichten:

Het tijdsverschil:
Ja. Ga er maar aan staan. China heeft zes uur tijdsverschil met Nederland en je ritme moet dus veranderen. Ook je eet-ritme is verstoord. En dat merk je als diabeet natuurlijk meteen. Hoe ga je dat doen met je langwerkende insuline bijvoorbeeld? Het is en blijft een puzzel. Op de heen én natuurlijk ook weer op de terugreis. Als je weer je normale ritme op moet pakken. Zelf kom ik nooit goed uit en ik heb het al op diverse manieren geprobeerd…halve dosering langwerkend net na het avondeten en de rest vlak voor het slapen gaan. Uiteindelijk blijf ik er last van houden. Hoe dan ook. Ik heb er dan ook voor gekozen om dit elke keer gewoon ‘cold turkey’ aan te passen. Mijn 24 eenheden langwerkende insuline gewoon injecteren op de lokale tijd in China waarop ik ‘m hier in Nederland ook zou toedienen. Mijn lichaam heeft ongeveer twee á drie dagen nodig om hier aan te wennen dus ik moet sowieso rekening houden met wat ontregeling in de eerste paar dagen voor wat betreft mijn langwerkende insuline. Tsja. Als dat dan alles zou zijn…;-)

Het eten:
In Nederland eet ik vrijwel geen zetmeel bij mijn warme maaltijd. Dat wil zeggen; geen rijst, geen aardappelen en geen pasta. Niet omdat ik het niet lust maar in verband met de koolhydraten. Dat wil ook zeggen dat ik minder insuline nodig heb. In Azië, of China dan in dit geval, is het vrijwel onmogelijk om dit te omzeilen. Al doe ik echt mijn best en probeer ik goed aan te geven wat ik wel en niet wil eten. Op werkreizen word er door mijn Chinese collega’s goed voor mij gezorgd en kan ik niet zelf van de menukaart kiezen. Dat doen zij voor mij. De enige criteria die ik mee geef zijn; ‘no spicy’ & ‘no chicken from the bone’. Na een paar dagen hebben ze ook wel door dat ik niet veel rijst eet, vlees aan het bot niet lekker vind en me altijd wél de groente-gerechten goed laat smaken. Al is dat soms twijfelachtig omdat er tegenwoordig regelmatig een halve krop Chinese kool tussen mijn beugel blijft hangen…heel vermakelijk voor de Chinezen…I can tell you that!

Aan het einde van de reis lukte het mij dan uiteindelijk wel om zo koolhydraatarm mogelijk te eten. Vermoed ik. Maar dan nog, wat er voor koolhydraten in de sausjes zit: me-don’t-know. Dus eigenlijk is het tijdens de hele reis: koolhydraten gokken en blijven meten. Voorbereid zijn op hypo’s en hypers. Al heb ik daar helemaal geen tijd voor eigenlijk. Hypo’s tijdens een hotelinspectie? Heel vervelend maar ik moet door! Gauw stop ik vier a vijf dextro’s in mijn mond, kauw drie keer en slik het door. Gelukkig weet ik inmiddels dat ik op 3.7 ook nog prima een hotelinspectie voor elkaar krijg…

Lunch in de woestijn: even wat insuline spuiten!

De activiteiten:
In Nederland ben ik in het dagelijks kantoorleven niet zo actief. Afgezien van hier en daar een koffierondje en mijn half uurtje lunchpauze ben ik nauwelijks in beweging. Ik zit voornamelijk. Dit probeer ik goed te compenseren door minimaal vier keer per week wel te sporten maar dan nog…heel actief en beweeglijk is mijn dagelijks leven niet. Nee dan deze werk-reis naar China waar ik hotel na hotel in wandel, fietsexcursies probeer en mijzelf dit jaar ook getrakteerd heb op een fikse trekking door de Himalaya op een hoogte van minimaal 4000 meter… Kortom: ik ben vele malen actiever dan in Nederland. Ook dit heeft ontzettend veel invloed op mijn diabetes en mijn bloedsuikerwaarden. Waardoor ik dus eigenlijk minder insuline nodig heb. Maar eigenlijk ook weer niet want volgens mij zitten er weer veel meer koolhydraten in het eten. Het hangt allemaal zó met elkaar samen.

Waar het eigenlijk allemaal op neer komt is, dat ik mijzelf heel flexibel opstel. Ik accepteer dat mijn bloedsuikers niet perfect gaan zijn. Dat ik mazzel heb als ik een dagje binnen de blauwe lijntjes van mijn Freestyle Libre kleur. En dat het vervelend is als ik die hypo krijg op 4000 meter hoogte of tijdens een hotelinspectie. En dat het balen is als ik mij uitgeput voel door een extreme hyper. Maar dat het soms gewoon niet anders is. Het hoort erbij en het is okee. Anders belemmer ik mijzelf om te genieten van al het moois wat ik meemaak tijdens mijn reis.

Diabetes op reis is niet makkelijk maar het heeft er ook ernstig veel mee te maken met hoe je het zelf aanvliegt en er mee omgaat. Ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn. Ik heb bijvoorbeeld ook een hele zware tocht over de Chinese Muur gemaakt. Vooraf heb ik gemeten: 8.8. Prima. Tussendoor heb ik bewust niet meer gekeken omdat ik mij anders tijdens de hele tocht zorgen zou maken dat die bloedsuiker teveel zou dalen en ik dadelijk door een te lage bloedsuiker van de Muur af zou glippen. (Ja deze tocht ging over een gedeelte van de Chinese Muur waar dat écht zou kunnen…dus ik overdrijf nu eens niet) En in dat geval, geniet ik niet meer van wat ik mee maak. Geniet ik niet meer van de prachtige uitzichten en het heerlijke gevoel dat ik daar gewoon ben. Op de Chinese Muur! Dat ik, met gevaar voor eigen leven, de Muur heb beklommen en er ook weer van ben afgedaald.

Niet denken maar doen: genieten op de Chinese Muur!

Inmiddels ben ik alweer vier dagen terug en mijn bloedsuikers zijn nóg ontregeld. Het word al minder maar mijn lichaam en ikzelf moeten nog heel erg wennen aan het oude ritme waardoor mijn suikers even wat hoger zijn. Vannacht ging ik met 5.5 slapen en vanochtend stond ik om 10.7 op. Hoe dan?

Zucht. Voorlopig duurt het weer vijf weken voordat ik mijn diabetes weer zoiets aandoe 😉 En ik ben al aan het aftellen!

Tellen jullie mee?

#balicountdown

Goed om te weten (om verwarring te voorkomen) dit is hoe ik het aanpak en zijn mijn keuzes. Dit werkt voor mij. Dat wil niet zeggen dat dit voor iedere diabeet zo werkt. Niet iedere diabeet zal op 3.7 nog actief kunnen zijn 😉 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *