China

Op pad door Lhasa: van Ganden naar Hebu

Ik zal het maar vast verklappen…dit was één van de gaafste dingen die ik ooit gedaan heb. En wat heb ik dan precies gedaan? Ik heb vandaag een trekking gemaakt van het Ganden Monastery naar Hebu. Een Tibetaans dorpje op ongeveer anderhalf uur rijden van Lhasa. Ja je kunt er naar toe rijden inderdaad..maar hoe leuk is het voor een stadsmeid als ikzelf om over bergpassen op 4500 meter met een snijdende wind en af en toe een vlokje sneeuw te hiken?

Heel leuk! Toegegeven…het was niet altijd makkelijk en ik heb echt regelmatig heus gedacht: zijn we er al? Maar het merendeel van de tijd dacht ik: wow IK doe dit gewoon. Mijn lichaam geeft niet op en gaat door. Waaaaaah hoe vet! Ik word er nog net niet emotioneel door maar het scheelt niet veel.

Himalaya Tibet
Gebedsvlaggen rondom het Ganden Klooster

Maar laten we beginnen bij het begin: heel vroeg opstaan hoeft gelukkig niet maar ook vandaag begint de dag met wazig zicht en kunnen mijn ogen slecht wennen aan het felle zonlicht. Hmm. Ik hoop toch echt dat dat in lager gelegen gebied minder wordt want echt prettig is het niet. Bijna op de gok doe ik mijn make-up op en ga ik ontbijten.
Vervolgens ga ik naar beneden waar de gids en de lokale agent al op mij wachten. De lokale agent heeft deze route bedacht en gaat voor de gelegenheid met mij mee. Gezellig. Later blijkt die gezelligheid wel mee te vallen…hij loopt constant minstens een kilometer vooruit. 🤣

Maar…waar was ik gebleven…oh ja op weg! We rijden in ongeveer een uur richting het Ganden klooster waar we via een weg vol haarspeldbochten richting boven rijden. Het Ganden klooster ligt namelijk op 4300 meter hoogte. Eenmaal daar aangekomen beginnen we aan de Kora. Ook hier weer een pelgrimsroute om het klooster heen. Ik loop deze route vol ontzag en bewondering. Op hele smalle bergpaadjes bevind ik mijzelf achter een stoet van monniken en wow…ik kan alleen maar genieten en denken…ik ben hier echt! Rechts van mij zie ik delen van het klooster, voor mij lopen monniken mantra’s op te zeggen en links voor mij zie ik Himalaya-bergtoppen. Sommige nog met sneeuw zelfs. Had ik al WOW gezegd? Wow! Ik zal er maar niet bij zeggen dat er links beneden voornamelijk diepte en afgrond zichtbaar is.

Ik blijf lekker op mijn eigen tempo lopen en ik neem zo nu en dan een foto maar alles is zo fotogeniek dat ik mijn camera soms bewust maar even laat en gewoon geniet van het moment.
Op zulke momenten realiseer ik mij wel weer dat alleen reizen eigenlijk niets voor mij is. Wat had ik graag mijn vriend of familie bij mij gehad om deze ervaringen mee te delen. Maar goed…tegelijkertijd besef ik ook dat dit een werkreis is en geen vakantie. 😉 Zo is het ook wel weer. Dus ik geniet lekker in mijn eentje. Dat kan ik ook best!

Na de Kora gaan we het klooster in en hoor ik wat verhalen aan over diverse Boeddhabeelden en Dalai Lama’s etc. Ik ben hier echt geen ster in. Al die regels en diverse aanbiddingen…ik kan het niet meer volgen. Toch blijf ik het wel écht indrukwekkend vinden hoe er hier mee om gegaan wordt.
Nou goed volgens mij had ik dat al gezegd he?

Ganden Klooster Tibet

Na het bezoek aan het klooster gaan we lunchen voordat het echte werk begint. De trekking. De gids vertelt mij dat hij mij halverwege zal vragen of ik door wil( of kan) omdat we niet meer terug kunnen op het moment dat we over een bepaalde bergpas heengaan. Oeee..dat klinkt wel heel erg alsof ik Mount Everest himself ga beklimmen. We gaan het zien. De bloedsuikertjes gaan goed. Iets hoger maar dat laat ik zo. Ik ga tenslotte een vrij sportieve uitdaging aan waar ik alle koolhydraatjes bij kan gebruiken. De liga’s voor de langzame koolhydraten zitten ingepakt, drie verpakkingen dextro heb ik bij me en drie flesjes water voor hoogteziekte. Kortom: ik ben er klaar voor en goed geluimd en vol energie begin ik aan de tocht.

De eerste paar kilometer gaan van een zogenaamd leien dakje. Het zonnetje schijnt fel en ik smeer mijn gezicht zelfs even in. De strakblauwe lucht maakt het plaatje compleet en ik geniet volop. Op de top van de bergen wapperen gebedsvlaggen en een kudde yaks sjokt naast me. De adrenaline giert soor mijn lijf en ik voel mij bijna letterlijk ‘on top of the world’…wat een gevoel. Hoe Tibet wil jd het hebben? En daar loop ik dan…
En ik weet heus wel..het is geen Kailash trekking, geen Everest basecamo trekking of een Nepal trekking…maar dit hier is voor mij en mijn lichaam een superoverwinning. En dat besef ik mij maar al te goed. Ik ben dan ook heel erg trots dat het zo goed gaat en ik amper vier dagen na de kwart marathon en na een enorm lange reis mijn lichaam alweer voor de leeuwen gooi met dit avontuur.

Hoppa…genietmodus gaat weer aan. Ik klauter en wandel verder, af en toe een foto en weer door. Na ongeveer twee uur lopen krijg ik dé vraag die mij gesteld zou gaan worden en uiteraard wil ik doorgaan met de tocht. Opgeven is geen optie.

Toch krijg ik het op de eerste bergpas moeilijk. Het weer slaat hier om en de wind is snijdend. Ik wilde hier nog wel een smsje sturen naar het thuisfront dat ik zo aan het genieten ben. Ik krijg mijn handen nauwelijks meer uit mijn zakken. Zo koud is het. Laat staan dat ik ga dan ga smsen. Ik ga door. Maak snel wat foto’s en loop gauw door.

Hiking Tibet
Snel even mijn jas uitgedaan voor een wat meer kleurrijke foto!

Met de andere kant van dit bergje heb ik echt veel meer moeite. Het waait hard, het is koud en af en toe zijn de paden euuuhhh geen paden. Soms zijn die Adidasjes van mij toch zo handig niet. Het besef dat ik door moet zetten en dit kan, houdt me op de been en ik bikkel lekker door. Halverwege de daling voel ik mijzelf chagrijnig worden en vraag ik mij af hoe dat kan en denk aan mijn bloedsuikertjes. Met een 4.2 en ‘dalend’ op de teller, weet ik dat het tijd is voor wat dextro en een liga. Vol goede moed stap ik door en kom, na wat een eeuwigheid leek te duren, aan in Hebu.

 

Ganden - Hebu - Tibet
Eindelijk aangekomen in Hebu

Een superleuk dorpje met circa 50 Tibetaanse huisjes waar ik mijn ogen uit kijk. Geen drukte van de stad, geen getoeter..alleen yaks met hun bellen rondkuieren, mensen in lokale traditionele kleding, kindjes die met hun vieze snoetjes en handjes een banaan verorberen en een rijdende marktkraam vol fruit en groente waar de inwoners voor in de rij staan. Ik wil hier blijven! Heel authentiek…heel Tibetaans. Wat een toetje! De kers op de taart na deze prachtige hike! Genieten met een hoofdletter G!

Er komen meteen allerlei ideeën voor een bouwsteen bij me op en ik bespreek ze ook meteen! Want hoe gaaf is dit…als ik het al zo leuk vindt…wat moeten reizigers dan wel niet vinden…

Wooooow!

En zo kan ik nog wel even doorgaan…wat een gelukkige dag! Heerlijk dat reizen. Grenzen verleggen, kennis maken met nieuwe culturen, genieten van de natuur en stilstaan bij mezelf. Uiteindelijk moet ik toch tot de conclusie komen dat het prima is dat ik dit alleen gedaan heb. Ik heb mijn eigen grenzen verlegd en moest op mijzelf en mijn lichaam vertrouwen. En voor de tweede keer in korte tijd heb ik aan mezelf bewezen iets te kunnen wat ik vorig jaar nooit gedacht heb te kunnen doen. Ik ben trots op mezelf en op mijn lichaam. It did it.

Wow! Wat heb ik genoten! Truuuusten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *