China

Op pad door Lhasa: Jokhang & Drak Yerpa

Ouch. Mag ik nog even langer blijven liggen? Is het eerste wat in mij opkomt na slechts vier a vijf uur slaap vannacht. Ik kon echt de slaap niet vatten en na maar een rondje Nederland op Whatsapp en de telefoon viel ik geloof ik rond de klok van drie/half vier pas in slaap. Als dat maar goed gaat vandaag.

Wat ook vreemd is, is mijn zicht. Ik heb erg veel moeite met in het licht kijken. Het lijkt wel alsof mijn ogen dit niet aankunnen. Dat voelt even gek aan, maar ik kan er niets mee. Wellicht is het de hoogte, waardoor het zonlicht feller is? No idea. Maar half wazig kijkend, stap ik mijn bed uit en ga ik ontbijten. Het ontbrak mij gister aan wat groente en zodra ik een schaal broccoli en bloemkool zie liggen, val ik aan. Bij het ontbijt…ach ja. Ik ben in Tibet, moet kunnen. Daarnaast neem ik wat appel en probeer ik wat aardappel voor de nodige koolhydraten, die ik toch moet binnenkrijgen voor de energie. Een aparte combi maar hee het ligt er…en van toast, rijst en friet word ik nog minder blij op de, voor mij, zeer vroege morgen. (het was half negen hoor…;-))

Nog steeds met prikkende ogen in de zon zoek ik vervolgens om negen uur mijn gids op en gaan we richting de Jokhang tempel. Voor mij een must-do want die heb ik zes jaar geleden gemist en we hadden gehoord dat er vorige maand brand is geweest dus hoogste tijd om hier eens een kijkje te gaan nemen dus. Dat waren we gisteren eigenlijk ook al van plan maar toen we er aankwamen bleken de openingstijden veranderd te zijn en was de tempel dicht.

Vandaag een nieuwe kans dus! Ik heb er, ondanks mijn slaapgebrek, zin in. Totdat ik de rij zie. Volgens mij staat ie door heel de Kora heen. Mijn gids stapt gewoon ergens de rij binnen dus ik zal nooit weten hoe lang je gemiddeld genomen daar moet wachten maar het was immens. Allemaal pelgrims en Chinezen. En een blond beugelbekkie. De Chinese beveiliging is streng en zeer onvriendelijk. Waar mijn gids mij gewoon verteld dat ik rustig een foto mag maken van de pelgrims die het bidden zijn, word ik door de security onvriendelijk verzocht vooral door te lopen. Binnen in de tempel is het druk. Heel druk. Benauwd gewoon. Ik kijk mijn ogen uit. (de tempel is donker…geen zonlicht J) Om mij heen gebeurd er van alles: pelgrims die duwen om hun offers te brengen en heel hard zingen, Chinezen die rennen en trekken om hun flappen met yuan bij elk beeld, tekening en kaars neer te leggen. En tussendoor probeert de gids mij uit te leggen wat alles betekend en wie het allemaal zijn. Ik krijg het niet mee. Ik ben te gefascineerd door wat er om mij heen gebeurd. Stel je voor: je bevindt je in een benauwde donkere ruimte waar je met de klok mee (volgens de kora-regels) door heen moet lopen. In een rijtje, in een bepaald tijdslot. Jij als toeschouwer, de rest als praktiserend Boeddhist. Toegegeven: de één fanatieker dan de ander. Maar toch. Dan kom je aan bij de Boeddha waar het allemaal om draait. Hier gaat het helemaal los. Gillen, trekken, duwen, mantra’s tussendoor en een perplexe beugeldragende blondine. Ik ben verbijsterd. Alsof Jezus in eigen persoon op aarde is teruggekeerd. Of, in mijn belevingswereld, de Backstreet Boys een huiskamerconcert geven bij mij in Vlaardingen…

Ondertussen word mijn gids eruit gepikt door de security. Hoezo? Is het eerste wat er in mij opkomt…als er iemand niets kwaads in de zin heeft dan is het wel mijn eigen Sanam! Maar helaas. We waren overtijd. We waren al langer dan tien minuten in de tempel. En dat mag natuurlijk niet. Verbouwereerd kijk ik hem aan. Al die tijd wil ik naar deze tempel en buiten bovenstaand schouwspel, moet ik er binnen tien minuten weer uit zijn? Okeeeeeeeee!

Nou goed. Mijn gids krijgt ook nog eens een aantekening dus die was een beetje chagrijnig en mijn vermoeidheid begint toe te slaan dus we gaan maar gauw op pad naar bestemming nummer twee voor vandaag: Drak Yerpa. Gelukkig een iets minder druk bezochte plek maar niet minder indrukwekkend.

Drak Yerpa is een klooster, jahoor nog één, waar de ruimtes zijn uitgehakt in rotsen. Hoog in de bergen. Ik moet inmiddels wel eerlijk zijn in het feit dat ik soms vaker van het uitzicht geniet dan de daadwerkelijke kloosters zelf. Maar dat terzijde 😉

Wat ik wel bijzonder vindt, is dat vrijwel alle kloosters die ik bezoek nog in gebruik zijn en de monniken in en uit lopen. Met én zonder de nieuwste telefoons en/of i-pads. I could not help but wonder… Waar zouden toch al die donaties naar toe gaan? Foei Bea! Niet zo sceptisch…

Anyway…dit klooster zit vol met meditatie grotten waar monniken zich dan een tijd afzonderen om fulltime te mediteren. Mijn gids vertelt dan ook nog dat in uitgehakte delen van de grotten de voetsporen en handafdrukken van Boeddha te zien zijn…

Tsja. Scepticus hier. Ik knikte maar braaf. Ja inderdaad. Jeetje zeg.

Na dit bezoek houdt mijn energie er mee op voor vandaag en reizen we terug naar Lhasa waar ik uit eten ga met de lokale agent en zijn gezin. Eindelijk staat er voor mij yak op het menu. Daar heb ik al een paar dagen naar uitgekeken. Verder ben ik op de hoogte gebracht van de nieuwste computerspelletjes door de kids en is men blijkbaar al op jonge leeftijd bezig met van die vechtspelletjes waarin ze elkaar moeten killen. Ik leef nog in een andere tijd denk ik…waar is pacman? Waar is the Sims? Rollercoaster Tycoon anyone?

Daarna neem ik afscheid van ze en ga ik richting bed. Uiteraard niet voordat ik het thuisfront met nieuw beeldmateriaal en verhalen heb verblijd en val ik gelukkig snel in slaap. Dat had ik nodig.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *