Communiceren China
China

Binnenlands vliegen: China-style!

Niets is zo hilarisch als een binnenlandse vlucht in China. Ja heus. Ik neem jullie mee in mijn bevindingen…

Dat begint namelijk al bij het boarden. Chinezen zijn van nature vrij punctueel dus zodra de tijd aangebroken is om massaal in de rij te gaan staan en richting je stoel te kunnen sprinten, staan alle Chinezen al klaar om het vliegtuig in te stappen. Ik blijf meestal rustig zitten en wacht totdat de rij geminimaliseerd is, de Chinezen uitgesprint zijn, ze rustig zitten en er voor mijn rugzak geen plek meer is naast alle dozen en koffers die zij meestal meenemen, als handbagage.

Geen probleem overigens, ik leg mijn handbagage toch liever onder de stoel voor mij. Echter, toen ik nog volledig onbekend was met dit Chinese ritueel begaf ik mij dus in zo’n Chinese rij. Ik stond daar nietsvermoedend boven alle kittige Chineesjes blond te wezen toen mij opviel dat er naar mij gegiecheld werd, er Hello-Kitty telefoons tevoorschijn kwamen en ik in hoogst eigen persoon in grote getale op de foto werd gezet. Om het wachten dragelijk te maken ofzo…Hilarisch als ik dit vond, deed ik gezellig mee en poseerde gewillig voor alle foto’s. Zo ontstond er een rij om op te foto te gaan met mij, in plaats van voor het boarden.

Toen alle telefoons waren opgeborgen en ik mijzelf, inmiddels in het vliegtuig, naast een vrolijk dametje had genesteld…beginnen natuurlijk de gesprekken. In twee talen. Ik in het Nederlands en zij in het Chinees. Zo vliegen er letterlijke en figuurlijk drie hele uren voorbij zonder dat ik ook maar een woord heb verstaan van wat er is gezegd, ik een heel scala aan familiekiekjes heb gezien en zij hartelijk moest lachen om de omvang van mijn zeer geliefde kater Dibbes. Ook moest ik wat van de lokale snackjes, uit het dorp waar ze vandaan komt, genieten. De één nog smakelozer dan de ander, maar we blijven lachen en zeggen dat het ‘heel lekker is’. Uiteraaaaaard kreeg ik er toen nog één aangeboden…en nog één…zucht.

Selfies mogen ook nooit ontbreken en als er dan één spreekwoordelijk schaap over de dam is…dan volgt ook de vriendinnenclub die vooraan in het vliegtuig zat. Heerlijk. Ik vlieg dan in China vaak wel alleen maar ik bén nooit alleen!

En ook tijdens mijn laatste vlucht van Beijing naar Lhasa zat ik naast een Tibetaanse man die ik ook in geen velden of wegen kon verstaan maar ik begreep wel wat hij bedoelde. Hij vond het maar wat leuk dat ik naar Tibet kwam en wilde mij vast laten genieten van het uitzicht. Omdat ik bij het gangpad zat en dus niet bij het raam, bood hij aan, toen we de Himalaya overvlogen, om van plek te ruilen zodat ik ‘nice view’ had. Hoe lief! En hoewel ik van de ‘view’ moest genieten, kwamen ook toen de familiekiekjes voorbij en heb ik ook maar wat oude Tibet foto’s laten zien van mijn vorige reis. Hij bulderde van het lachen om de yak-foto. I can imagine…

Inmiddels heb ik een ‘we-chat’ account. Dus al mijn vliegvrienden zijn toegevoegd op deze Chinese versie van Whats’app. Geen idee waarom…maar ze vinden het maar wat interessant om contact te hebben met een ‘foreigner’.

Ooooh en nu vergeet ik helemaal de luchtzakken en turbulentie aan te kaarten. Dat komt op binnenlandse vluchten ook veelvuldig voor. Zeker op korte vluchten en bij landingen en stijgingen (zeg je dat zo…no idea) tussen de bergen. Mijn lieve Chinese vrienden steken dan een gilletje niet onder stoelen of banken. Ze moeten er altijd zelf om lachen hoor…en ik lach dan natuurlijk hartelijk mee. En zie mijzelf genoodzaakt om bij de volgende luchtzak ook een gilletje mee te doen.

Going local 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *